tag:blogger.com,1999:blog-249959552009-09-10T23:34:23.613-07:00Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.comBlogger7125tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1144522483243346342006-04-08T11:46:00.000-07:002006-04-08T12:08:15.673-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/jojo.0.jpg"><span style="font-size:130%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/320/jojo.0.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/jojo.jpg"></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;color:#33ff33;">REd light-swapper - Akharapol ThanawitvilasH<br /></span><br /><br /><br /><br />ในวัน 1 1 เราเคยคิดเองไหมว่าท้องฟ้ามองเราด้วยตาข้างเดียว ....ข้างเดียวกับที่ เป็นข้างที่ไม่ถนัดนั่นแหล่ะ ...ถ้ายังไม่เคย (จงเชื่อ) ถามทางที่เราจะไปถึงที่หนึ่ง หนึ่ง กับคนอื่นสิเราจะได้ไปอยู่ในที่ ที่เราไม่ได้ตั้งใจ จะคิด หรือ จะไป ทั้งนั้น... เราไม่ใช่ไม่กล้าถามใครอื่น อื่น ใด ใด หรอกนะ แต่เรา ไม่กล้าถามใจตัวเรา...เองด้วยซ้ำ ผมบอกกับ ความจริง ผมบอกกับความ ลวง ผมบอกกับความจริง ผมบอกกับความลวง เป็นมหาอำนาจของฮาร์ทเลอร์ ...(ด้านมืดที่เหล่า สกายวอร์คเกอร์ทั้งหลายเข้าใจมันดี ...นั่น..........แหล่ะ)<br /><br />จบกันเสียที วันศุกร์ ผมได้เมลลลลลล์ของเพื่อนเก่า (แฟนของคนเก่า..คนรักเก่า เก่า : AOF v friend) ..อะฮ้า...ผมเร่ง..ที่จะรีบ..Add.. ทันใดนั้นเขาก็รีบตอบมาว่า .....ครัยวะ.... นึกในใจ (เวร....ก็กูเองไง) .....ไม่มีใครอยากคุยกะใคร ที่เคยไม่ หรือ เข้า ใจ กันในทางที่ต่างกัน กับความต้อง การของตน.....เอง ในโลกนี้ ไม่มี ไม่มี ไม่มี ๆ ๆ ไม่มี ไม่มี ไม่มี ไม่มี..... .. .. .. .. .. อย่าแกล้งว่า (คิดถึง)...ถ้ามึง ไม่อยากจำ เราจำวันเกิดมัน (แม่ง)... ได้ทุกปี ว่า เมื่อไร แต่ ยินดีด้วย (แม่ง) ทีไร (แม่ง) มันต้องบอกว่าผิด ไม่ตรง อยู่ทุกที ไอ้ (สัด) (หมา) ทีวันเกิดของกู (แม่ง) เคยจำบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้.. .. ..ไม่รู้ .. .. .. ..ไม่<br /><br />ดีเจโจ้ จากไป ไม่หวนกลับ พี่ไปลับ หลับไกล ที่ไหนหนอ น้องคนนี้ อุตส่าห์เฝ้า หวังและรอ แต่ฟ้าก็ หลับตา .... ... .. . .<br /><br /><br />ปี๋<br /><br /><br />พี่โจ้เป็นใครก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าพี่แกทำให้เรายิ้มทุกครั้งที่เราเศร้า พร้อมกับเปิดรายการของพี่แก<br />พี่โจ้เป็นใครก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าพี่แกไม่เคยเสแสร้ง แกเสมอต้น ยัน เสมอปลาย แกอบอุ่นตลอดเวลา<br /><br />พี่โจ้ไม่เคยจากน้องคนนี้ไปไหน แต่คิดอีกที มันก็ใจหาย.....ผมจะไม่มีอีกหนึ่งแรงบันดาลใจ ที่หลงเหลืออยู่น้อยนิด ในการดำรงชีพ ไปกลับจักรวาลอันมหาศาลนี่.. .. ...อีกแล้วหล่ะ...สิ )ความจริงคือ พี่โจ้ จากน้องคนนี้ไปไหน?( พี่โจ้ ครับ ผมไม่กล้าพูดจนวินาทีนี้ได้ว่า ผมศรัทธาพี่ รักพี่เหมือนพี่ชาย ผมขนาดใหน (ทั้งที่ความจริง ผม เป็น ลูก โทน) ซึ้งครับ ...จริง ใจ<br /><br />พี่โจ้ ผมไม่ห่วงพี่อีกแล้ว มะเร็งตับ มะเร็งปอด มันฆ่าพี่ไปจากโลก กายอาตนะ จัง นี่...ได้ แต่ในทุก ทุกครั้ง เมื่อเหตุการณ์ใด ใด ก็ตามเกิดขึ้นกับผมเหมือนเช่นมันเคยเกิด ผมจะกลับไปนั่งหน้าจอ ไฟว์ไลฟ์ เกมวัดดวง และในอีกหลายๆอัน ที่ผมยอมรับว่า นึกไม่ออก และที่ปิดรายการไปแล้วบ้าง .... </span><br /><span style="font-size:130%;">ใช่ครับ นั่งในวันเวลา ที่พี่จัดรายการพวกนี้ ให้ผมหัวร้อ.....ได้ทั้งวี่วัน .......นะฮะ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">พี่โจ้ครับผมทำไม่ได้ ในข้อที่แล้ว ..มัน...มัน......ไม่มี พี่โจ้แล้วฮะ.......ผม จะทำ....ยังไง ...ฮะ (มันเกิดขึ้น..อีกแล้ว..เหมือนเดิม..แต่มัน..ไม่เหมือน..ว่า..เป็นแบบเดิม) </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ใครจะเชื่อ....ฮะ ผม ร้องไห้ ....ให้พี่....โจ้ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แด่ความทรงจำวัยเด็ก ตอนเล็ก เล็ก ต่อมามันได้หายไป..ใช่..ค่อย ค่อย ...หายไป จนในที่สุด ....เหลือเท่าที่ ...................................... </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เหมือนไฟกระพริบสะท้อนแสงสีแดงกร้าน เหมือนวันวานกระเพื่อมหวานน้ำตาลหอม </span><br /><span style="font-size:130%;">เหมือนวันนี้กระพลีกบางจนใจยอม เหมือนเราพร้อมหยาดน้ำตาบ้างจะเป็นไร......... ไป </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">(น้ำตาลมันหวาน น้ำตามันขม(ขื่น) แต่บางครั้งเราก็ต้องกินขมบ้าง เพื่อจะได้จดจำว่า...ความหวานมันเคยเปลี่ยนแปลง ไปหรือไม่) </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">ความทรงจำสีแดงสะท้อนแสงของแมลงโจ้</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114452248324334634?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1144438666564744602006-04-07T12:11:00.000-07:002006-04-07T12:37:46.573-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/tas1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/400/tas1.jpg" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/tas2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/400/tas2.jpg" border="0" /></a><br /><br />In this Mon I LL take you on a television which I can't do<br /><br />In this Tue I LL round at ya home, make you laught another kind of my will<br /><br />On this Wed I LL pray tha LORD for every hope has gotten a seriously success<br /><br />On this THU It LL be the same Mon<br /><br />On this FRI It LL like in Tue<br /><br />At this SAT It LL .......Ohh! It's today, on Wed suit<br /><br />At this SUN It LL be an unappearent moment in this WORLD<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114443866656474460?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1143912199563086352006-04-01T07:37:00.000-08:002006-04-07T12:02:43.123-07:00<div align="center"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/Clip_41.jpg"></a><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="font-size:180%;color:#990000;">ภาษาวิกฤษ ชีวิตตรรก (ะ)<br /></span><br /><br />ในวันหนึ่ง เธอ สัญญาว่าจะไม่มีวันใดที่เราจะไกลกัน แต่คุณรู้ไหมว่า<br /><br />วนน เธอ อย ณ ท แหง หนง ซง ผม ไม อาจ ไป ถง และ เธอ ไม ม วน กลบ มา อก แนนอน วา จะ วา ก วา ไป ผม เอง ท อยาก ให เธอ อย โดย ท ไม เคย ถาม เธอ เลย วา เธอ อยาก อย ไหม<br /></div><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/1406.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/400/1406.jpg" border="0" /></a></p><div align="center"><br /></div></span><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"> Thread on clawidow No.2</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><br /><br /></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:courier new;">หนึ่งวัน สองวัน สามวัน พอถึง วันที่ 4 น้ำตาที่เก็บหอมไว้ ก็เหือดแห้งหาย ไปหมด บางเวลาที่คุณอยากร้อง คุณก็ทำไม่ได้ เพราะขาดองค์ประกอบที่สำคัญอันนี้ อะไร น่ะ หรือ .....ไมโครโฟน.... (ผมไม่ได้ร้องอย่างนั้น) ....(ใช่ครับ ผม หมาย ถึง น้ำตา นั่นแหล่ะ)<br />เมื่อวานกะร้องซะหน่อย แต่ว่า ผมไม่สามารถร้องได้ ...........<br /><br /><br />ครูประฐม ถาม เพื่อน ผม ว่า หนึ่ง บวก หนึ่ง เท่ากับเท่าไร...<br />(แล้วเธอก็ให้เวลาเราคิดคำตอบ ...เพราะมีโทรศัพท์เข้ามาพอดี....)<br />เพื่อน : (หันหลังมาปรึกษาผม ...เพราะผมสอบได้ที่สองของห้อง หรือ เพราะไอ้คนที่ได้ที่หนึ่งของห้อง มัน นั่งอยู่ข้างหน้า .. ..นะ)<br />ไอ้ฉี เท่าไรวะ..ได้เท่าไรวะ<br />ผม : (คิดในใจ.. ห่าเรียนอนุบาล1 มาได้เท่าไร มาป.1 ก็บวกอีกแค่ อนุบาล 2 และ 3 (สองชั้น) ..ง่ายๆ)<br />ก็ สามสิวะ ตอบเลย..<br />เพื่อน : ขอบใจเว้ย<br /><br />ไอ้ที่หนึ่งของห้อง : (หันมาเถียงเสียงเข้ม....) หนึ่ง ต้องได้หนึ่ง..<br />เพื่อน : (หันมาหา..ควับ..) !!!<br />ผม : (คิดไว้แล้ว... จริงๆแล้วมันต้องได้ หนึ่ง แต่ ...คิดอีกที อาจารย์ก็สอนเราแล้วนี่ ..อาจารย์ก็ต้องรู้แล้วซิ..แล้ว อาจารย์จะถามทำไมอีก ...หรือว่า อาจารย์ลืม.... เป็นไปไม่ได้หรอก แกยังไม่เห็นแก่เลย...)<br />นั่นไง ว่าแล้วเชียว<br /><br />เพื่อน : (งงๆ และกำลังตัดสินใจว่าจะตอบอาจารย์ว่าอะไรดี.. )<br /><br />และเมื่อ การสนทนาทางโทรศัพท์ หยุดลง ครูวางสาย...<br /><br />เพื่อน : (มันคงต้องตัดสินใจว่าจะเชื่อใคร ผม หรือว่า ไอ้ที่หนึ่ง..... สรุปแล้วมันตอบ...)<br /><br /><br /><br /><br /><br />"สอง"<br /><br /><br /><br /><br /><br />ครูประฐม ถามผมว่า ทำไมหนึ่งบวกหนึ่งถึง ได้แค่ สองคะ.....<br />ผมถามตัวเองว่า...อันนี้ก็ครูเพิ่งบอกเหมือนกันนี่น่า เอ่อ.... หรือว่า หนึ่งบวกหนึ่ง เป็นอะไรก็ได้ตามใจสั่ง เอ.....อะไรกัน น้า...<br /><br />และเมื่อ ล่าสุด อาจารย์มหาลัย บอกว่า หนึ่งบวกหนึ่ง ได้ คำตอบ เป็นหนึ่ง สอง หรือสาม ก็ได้ ...มันทำให้ ผม เดา ถูก...<br /><br />ในที่สุดมัน ไม่มีที่สุดแล้ว เธอ ผม ทำไม ในที่สุด ก็มีที่สุด เขา เธอ จะมีที่สุด เหมือนผม ไหมน้า คงมีที่สุดสุด ซักที่ให้ไป ในวันที่ ในที่สุด<br /><br />จบ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114391219956308635?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1143987704225810142006-04-02T03:49:00.000-07:002006-04-02T07:27:26.510-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/thankyouforsmoking_l200602031126.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/320/thankyouforsmoking_l200602031126.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#ffffff;"><span style="color:#333333;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:georgia;">ตอนแรกที่ผมได้ยินข่าวว่า มีอาจารย์มหาลัยฉีกบัตรเลือกตั้ง คำพูดวิ่งโดยไม่ผ่านสมอง โพล่งออกมาว่า "อาจารย์มหาลัยไม่น่าทำอย่างนั้น น่าจะหย่อนบัตรเพื่อจะเป็นอีกเสียงหนึ่งที่ไม่ลงคะแนน" เวลาผ่านไป 30 นาที ประเด็นนี้ไหลเข้าสู่สมองพลันคิดได้ว่า "เฮ้ยสุดยอดแล้ว ที่อาจารย์ไชยยันต์ ไชยพร ฉีกบัตรเลือกตั้งนี่มันเยี่ยมจริงๆ" และเห็นว่าถ้าคนอื่นฉีกอาจไม่เหมาะสมเท่านี้ เพราะด้วยคุณสมบัติของอาจารย์ เช่น</span><br /><br /><br /><br />1.แกเป็นอาจารย์รัฐศาสตร์ภาควิชาการปกครอง แกคงเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว<br />2.Backup แกดี ไหนจะอาจารย์นิติศาสตร์หรือนักกฎหมายมือฉมังหลายท่าน<br /><br />ถ้าจะว่ากันตามทฤษฏีของผม ในความเป็นจริงแล้วเรามีสิทธิจะทำอะไรก็ได้ในโลกนี้ แต่แนะนำให้บวกเงื่อนไขง่ายๆ เพื่อจะได้อยู่กันอย่างสงบสุขคือ<br />"ไม่ทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นเดือดร้อนในระดับกายสัมผัสแรกและจิตสัมผัสแรกอย่างรุนแรง"<br />ที่ต้องบอกว่ากายสัมผัสแรกและจิตสัมผัสแรกอย่างรุนแรงเพราะผมเชื่อว่า การใช้สิทธิหลายครั้งของเราโดยธรรมชาติแล้วมีไม่น้อยที่ไปเบียดบังและกระทบสิทธิของสิ่งมีชีวติอื่น แต่เป็นการกระทบในระดับเล็กน้อยโดยที่เราไม่ทันคิดหรือรู้ตัว<br /><br />ส่วนการฉีกบัตรเลือกตั้งของอาจารย์ไชยยันต์ ผมคิดว่ามีสิทธิอย่างสมบูรณ์ที่จะกระทำ เพียงแต่สิทธินั้นไปกระทบสิ่งไม่มีชีวิตอื่นที่มีการระบุผลของการถูกกระทำไว้ในระดับสัมผัสแรกอย่างรุนแรง แต่จะแตกต่างจากการกระทบสิ่งมีชีวิตตรงที่ว่าการใช้สิทธิที่กระทบต่อสิ่งไม่มีชีวิตอื่นที่มีการระบุผลของการถูกกระทำไว้นั้น ผลดังกล่าวจะย้อนกลับมาหาผู้ใช้สิทธิฝ่ายเดียวเท่านั้น</span></span> </span><br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Original Poster Thank you for smoking<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114398770422581014?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>sakchainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1143889961723221392006-04-01T01:43:00.000-08:002006-04-01T03:14:24.963-08:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/B000BC8T50.01._SCLZZZZZZZ_.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/320/B000BC8T50.01._SCLZZZZZZZ_.jpg" border="0" /></a> </div><div align="left"><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#660000;">ผมชอบเวลาพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าลาจากเราไป ถ้าเราไม่จดจ้องกับมันน้อยคราที่เราจะสัมผัสช่วงเวลานี้ ในขณะที่แสงกำลังจะหมดไป เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้วถ้าใครซักคนต้องการรู้สึกถึงการพลัดพราก ความเหงา ความคิดถึง หรือถ้ามีความเศร้าอยู่เป็นทุนแล้วอาจชวนให้คิดไปไกลถึงความตาย </span></div><span style="font-family:georgia;font-size:130%;color:#660000;"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">365</span> วัน เรามีโอกาสอยู่กับห้วงเวลานี้มากแค่ไหนกัน หรือโดยธรรมชาติมนุษย์เลือกแล้วที่จะเลี่ยง ความเหงา ความคิดถึง ความตาย</span><br /><br /><br /><br />Original Soundtrack Elizabethtown<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114388996172322139?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>sakchainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1143841127333053092006-03-31T13:27:00.000-08:002006-03-31T13:38:47.350-08:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">..มัน เลว จิง วันี้..</span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">นั่นดิ ก็ในเมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนไม่ดีเรายังบูชา ยิ่งกว่า พ่อของเราอีก พ่อที่เขาห่วงใยเรามองดูเราอยู่ห่างๆจริงๆแล้วอาจมีค่าสูงสุด กว่า </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">ความจริง ถ้าเราไม่ รู้เลยว่าใครผิด ใครถูก เราต่างต้องยอม และรับในตน และเอง อย่าไปเครียดนะ พรุ่งนี้อาจดี กว่า </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">วันนี้ มีคนนั่งรถเมล์คนหนึ่ง เขาหลับๆตื่น (ๆ) มองไปที่หน้าอกเขา ห.ว. เด็กหญิงคงแก่ (เรียน) สังเกตจากแว่นเล็ กว่า </span><br /><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">ทำไม พ่อไม่เคยใส่ใจเรามากกว่า หรือ (บ้าง) มีเค้าก็เหมือนไม่ (มี) ปล่อยแม่ง มองฟ้าดีกว่า ...ทันใด ยัยตัวร้าย ห.ว. อ้วก แตก..ปา กว่า </span></div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><br />มันซวยยังงี้(วะ) บูแหระ! พี่หญิงใจดีลูบหลังให้เธออีก! โอ้ ม่ายนะ ทามมัย.. หน้าที่ พลเมือง (ดี) ฉี เช็ด อ้ว กว่า<br /><br />ท้องฟ้าปิดสนิท สายฝน ส่องแสง (จ้า) แต่ ทำไม เหงา เศร้า ไม่ดี หรือไง รึไง แต่ก็ คงจะ (ไม่) หรือ แย่ กว่า<br /><br />เข้างานสาย (โครต) ฝนตกหนัก กี่กิโล (กรัม) ไม่มีใครรู้ : เป๊ก ผลิตโชค ดี แทค อวอด GOD changes his mind when<br />I die on his faith<br />DOG waits my brace when<br />I grace in my cat<br /><br /><br />......เมืองไทยลาย วัน วันวัน วันวันวัน วัน......<br /><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/320/Untitled-1%20copy.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">ปรัศเจรีสแควร์โลกาฮารีโอไตท์<br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2625/642/1600/Untitled-1%20copy.0.jpg"></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"><br /><br />อ่านต่อ ชะ บัพ น่า ตอน ภาษาวิกฤษ ชีวิตตรรก (ะ)<br /></span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">เรื่อง : ชินวร<br />กลภาพ : vonอน : รวนชิ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114384112733305309?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24995955.post-1143729008835685502006-03-30T06:16:00.000-08:002006-03-30T06:41:24.486-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/1600/thesecondchance_l200602061637.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1263/2603/320/thesecondchance_l200602061637.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">นี่เป็น blog อันที่สองของผมและพิเศษ(หรือจะเรียกว่าประหลาด)ตรงที่ว่าตั้งใจจะทำ blog นี่ร่วมกันใครก็ไม่รู้(ว่ะ) และที่ร้ายไปกว่านั้นคือ ที่เขียนอยู่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะทำ blog เกี่ยวกับอะไร แถมด้วยการเริ่ม post ข้อความแรกเป็นภาษาไทย ซึ่งไม่ใช่วิสัยของผม(แหวะ) แต่ก็ตั้งใจไว้ว่างูๆ ปลาๆ น่าจะดิ้นรนให้ blog คงอยู่และมีการเคลื่อนไหวได้ซัก 1 ปีก็เจ๋งแล้ว ผมคิดว่าการทำ blog ร่วมมีแนวโน้มจะทำให้เกิดรูปแบบการ post ข้อความต่างจากการทำคนเดียวหรือทำส่วนตัว และการไม่กำหนดกรอบทิศทางของ blog มันน่าจะสะท้อนสิ่งที่เราอยากเป็นได้ใกล้เคียงไม่มากก็น้อย ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องคอยดูกันต่อไปว่าผมจะทนคนทำ blog ร่วมกับผมได้มากแค่ไหน (55555)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24995955-114372900883568550?l=cinefer.blogspot.com' alt='' /></div>Cineferhttp://www.blogger.com/profile/05474309921414557841noreply@blogger.com1